داستانک

زیباها ماندنی‌اند!

dastanak — Sat, 05 Dec 2009 18:22:18 GMT

صبح امتحان آیلتس داشتم، اگه فرض کنیم که تعداد اون‌هایی که مثل من امتحان رو بدون دلیلِ رفتن از کشور داده‌اند کم بوده- که کم بوده و من این را از بحث‌های در جریان فهمیدم – و اکثراً در راستای مهاجرت از این کشور در این آزمون شرکت کرده‌اند، ( تا اینجا همه فرض بود بجز امتحان دادنِ من!) برای آنان که می‌مانند خبر خوبی دارم . برخلاف تصور اولیه بنده رفتنی‌های این سرزمین چه از جمع اناث و چه ذکور لزوماً از ماهرویان جامعه نیستند. در یک آمارگیریِ سرسری از دیدنی‌های امروز صبح باید بگویم که بچه‌ها بیایید بمانیم. زیبایی همین‌جاست.

راستی امتحان نزدیک دانشگاه تهران و توی خیابان 16 آذر بود، این هم همینجوری برای آنها که ماندنی‌اند!

تکیه‌گاه

dastanak — Sun, 29 Nov 2009 09:05:18 GMT

خانه‌ام کوچک است، مثل دلِ او.

فضای آشپزخانه را یک میز متحرک از هال جدا می‌کند. میزی که نقش پیش‌خوان اوپن را بازی‌ می‌کند و هیچ پایدار نیست، مثل دلِ من.

روی زمین توی هال نشسته ، به میز اوپن تکیه داده، زانوهایش را بغل گرفته و گریه می‌کند.

من این طرف روی صندلی اوپن نشسته‌ام و تنها صدای هق‌هقی‌ می‌شونم.

به احتمال زیاد از یکی از کارهای من ناراحت است.

او نمی‌داند که این پای من است که پشت میز را نگه داشته تا لیز نخورد، میزی که او بهش تکیه کرده را من نگه داشته‌ام بدون آنکه او ببیند یا بداند.

چای را هورت می‌کشم و فکر می‌کنم که زندگی بازی عجیبی است، هزارتویی تاریک.

با مردمان شهر – 6

dastanak — Thu, 26 Nov 2009 07:20:16 GMT

انتهای خیابان فاطمی تا برسد به چمران و از آن تنگ‌راهِ وسط رد شود ( که بخاطر راه اندازی تونل توحید تنگ شده) همه عصرها ترافیکی است که البته در حرکت است ولی هست. وسط ترافیک بودم که سربازی از کنار ماشین رد شد. معلوم بود سردش است. در دلم گفتم کاش سوارش می‌کردم. به چمران رسیدم و دیدم ایستاده. چراغ دادم و از پنجره‌ای که پائین کشیده بودم گفت سرِ نیایش. گفتم تا زیر پل می‌برمت تا ماشین راحت‌تر گیرت بیاید. سوار شد. گفت مسیرتان کجاست. گفتم. گفت تا اشرفی اصفهانی می‌آید. گفتم باشه. ساکت شدم و ساکت شد. نامجو برای خودش می‌خواند.

شاید می‌خواست که حرفی بزنیم ولی من ترجیح می‌دادم که حس نکند بخاطر رساندش به خودم حق داده‌ام در زندگی‌اش سرک بکشم. موبایلم زنگ زد و حرف زدم. 10 دقیقه‌ای بود در سکوت کامل می‌رفتیم.

طاقت نیاوردم، کجا سربازی؟ دژبان مرکز. چه می‌کنید؟ کارهای روزمره، بعضی وقت‌ها هم مأموریت توی شهر.

نگاهش کردم. گفتم : از همین‌هایی که مردم را می‌زنند؟ چندبار و باعجله گفت: نه، نه... ما نیستیم. این‌ها همه بسیجی‌اند. سربازها همه طرفدار جنبش‌اند.

اینکه آن‌قدر برایش مهم بود که از آن‌ها شمرده نشود خوشحالم کرد. دیگر راه افتاده بود و برایم حرف زد. حرفهای خودمان، کمی پس و پیش. پیاده که می‌شد تعارف برای پول هم کرد. گفتم نه. دست محکم و مردانه‌ای داد و رفت.

با مردمان شهر – 5

dastanak — Thu, 19 Nov 2009 18:11:24 GMT

مراقب باشیم بهم نمالیم.

رانندگی می‌کردم. تصادف شده بود،ترافیک و ویراژ ماشین‌ها مابین هم در حداقل فضای موجود را می‌دیدم و خودم هم همرنگ جماعت بودم. شگفت زده می‌شوم که هر کسی چقدر خوب ابعاد ماشین‌اش را می‌داند و سعی می‌کند بدون برخورد با ماشین دیگری خودش را در هر فضایی جای بدهد و هرچه سریعتر برود.

با خودم فکر می‌کنم که کاش در راندمان مابین آدم‌ها در بزرگراه‌ رابطه‌ها هم مانند رانندگی‌مان همین‌قدر ناخود‌اگاه ابعاد خودمان، خواسته‌هایمان و دیگران را می‌فهمیدیم. آنجایی که معمولاً صدای برخوردها زیاد بلند نیست و بیمه‌ای نیست و مقصر معنایی ندارد.

با مردمان شهر- 4

dastanak — Sun, 15 Nov 2009 13:33:42 GMT

راننده آژانس، زمان همراهی 30 دقیقه، 50 و چندساله بنظر می‌رسد، بسیار عجول در رانندگی، مذهبی و مقید، قانع شده که هر بار از پسرش بخواهد که نماز بخواند مسخره خواهد شد.

نکته مهم : این مسخره‌گی را قبول کرده و حق پسرش می‌داند که با این شرایط "مسلمان" بودن را مسخره کند.

شاه جملۀ گفتگو : " شما جوان‌ها مثل ما نیستید، ما پیر و پاتال‌ها که بمیریم هیچ‌کس این‌ها را قبول ندارد و گول بازی‌ها اینان را نخواهند خورد، ما بمیریم شما هم راحت می‌شوید"

واقعیتی که بارها بهش فکر کرده بودم، یکی از همان نسل این‌همه عادی با این واقعیت دردناک برخورد می‌کند. باورم نمی‌شود. جایش درد می‌کند هنوز.

که من از این پس دل در راه دیگر دارم *

dastanak — Fri, 06 Nov 2009 07:17:18 GMT

از چهارشنبه عصر هی دارم گزارش 13 آبان می‌خونم. به هرکسی که می‌رسم اولین موضوعی که بحث می‌شود این است که چه بوده و چه دیده‌اندو چه نصیب‌شان شده است. قبل‌ترها کمی هیجان هم بود، آدرنالینی ترشح می‌شد، این چند روزه همه درد بود. طرف دارد از طرز فرار خنده دارشان حرف می‌زند و می‌خندد، من دلم می‌خواهد زار بزنم.

حالا آن طرف قضیه این "امید"ی است که اصلاً از دل نمی‌رود. با خودم می‌گم آخه بچه تو مگه چند سالته؟ چندتا اتفاق مشابه دیدی؟ چندتا کتاب درباره انقلاب خوندی؟ همه این دلایل منطقی را ردیف می‌کنم که آخه تو به چه جراتی به هرکس می‌رسی میگی که من به "ته" این قضیه امیدوارم! دور و زود داره و سوخت و سوز نداره! مطمئنم که تهش خوبی هست ،.. .

باور کنید دارم با خودم حرف می‌زنم. به خودم نیشتر که هی، فکر نمی‌کنی که زیادی احساسی وغیر منطقی داری امیدوار می‌مونی؟

توجیه نمیشم. میگم همه اینها درست. آن دردها درست. آن حرفها درست. ولی این دلِ من امیدواره.

یه وقتهایی همه چیز بر اساس منطق درسته و دلت میگه که درست نیست و اون حال، حال خیلی بدیه.

حالا همون قدر همه چیز طبق منطق پر از درد است و دل ما امیدوار.

* : از " مرا ببوس" معروف. شبها توی کوه خواندنش چه حالی می‌دهد

ته‌ نوشت : از داریوش : شبها وقتی من و دل تنهای تنها می‌مونیم...

... می‌گم ای دل، دل آلوده به درد ...

با مردمان شهر – 3

dastanak — Thu, 29 Oct 2009 19:33:18 GMT

باران پائیزی و ترافیک.

قرمز رنگ خطر است ولی دوستش دارم وقتی پیاده‌ای و بالای یک پل عابر یا سواره‌ای میانه یک بزرگراه که شیب دارد و ترافیک را از خیلی دور می‌توانی ببینی. این‌ها همه مال شب‌هایند.

شبهای بارانی که خیس می‌شوند قرمز اثر خودش را دارد ولی عاشق بازتاب زرد و نارنجی راهنماها هستم روی زمین خیس. چون مثل باران چشمک می‌زند و همیشگی نیستند.

زمان همراهی : 2 ساعت در ترافیک بارانی

با مردمان شهرم*- 2

dastanak — Tue, 27 Oct 2009 16:45:18 GMT

اولی : مسیر همیشگی ، راننده جدید : 55 تا 60 ساله. زمان همراهی: 20 دقیقه، مباحث :

- انتخاب مسیر، از اول تا رسیدن به مقصد شگفتی هر دو نفرمان از خلوت بودن باورنکردنی مسیر و غیرقابل پیش‌بینی بودن ترافیک صبح‌ها.

- یک جایی بحث در مورد راه ندادن ما ایرانی‌ها به هم در رانندگی، بعد رسیدن به این نکته که کلاً نامهربان‌تر شده‌ایم و قدیم‌ترها به پیرمردها و پیرزن‌ها احترام بیشتری گذاشته می‌شد و جمله کلیدی راننده : " ما که جوان بودیم باید جایمان را همیشه به پیرمردها می‌دادیم و حالا که پیر شده‌ایم اوضاع برگشته "

- یک جایی از قول راننده : " خمینی بهتر از هر کسی اسلام را می‌شناسد و اینکه حالا رفتار حکومت اسلامی هست یا نه را خودشان بهتر می‌دانند، هر چه باشد تخصص‌شان این بوده، کار ما که نبوده " !!

دومی : مسیر همیشگی ، راننده‌ای که چندباری با هم بوده‌ایم : 50 تا 55 ساله. بیشتر ساکت. زمان همراهی : 15 دقیقه، مباحث:

- نباریدن باران و کثیفی شهر و ماشین‌ها، گرد و غبار و خاک در هوا، منشأ آن از عراق و سوریه، کمک‌های مسخره ما به این کشورهای عربی، اشتباهات استراتژیک در یارکشی در بازی‌های بین‌المللی ( البته به زبان راننده جماعت )، ناگهان یک تیکه و فحش قلمبه به سران اصلی حکومت!

آخری : گفته‌بودم که دلم تنگ می‌شود برای بودن با مردم. آن چیزی که اگر هر روزه باشد بسیار آزار دهنده می‌‌شود ولی برای مثل منی هر از گاهی لازم است. هوا تاریک شده، کوچه‌ای نزدیک میدان ولی‌عصر و صف انتظار ماشین. باران باریده و هوا عالی است. خنک است. انتهای صف می‌ایستم و مردم را نگاه می‌کنم و برای خودم تحلیل می‌سازم. پسرهایی دخترکانی را تا انتهای صف می‌رسانند، برخی می‌ایستند تا نوبت‌شان برسد، برخی می‌روند. بعد از چند ده دقیقه پسرک منتظر هم می‌رود. خیلی‌ها کلافگی از ایستادنشان می‌بارد. من هوای خنک پاییز را به شش‌هایم می‌رسانم و حالم خوب است. ون‌ی می‌آید و سوار می‌شوم. صندلی آخر سمت چپ به من می‌رسد و سرم را به خنکای شیشه می‌چسبانم. راننده قبل از راه افتادن نتیجه بازی فوتبال روز را از مسئول خط می‌پرسد و دنده را جا می‌زند. بیش از 40 دقیقه را در سکوت با همراهانی نا‌آشنا ولی مسیر مشترک طی می‌کنم، هوای درون ماشین را با هم تنفس می‌کنیم و شاید هرکدام مان لحظه ای به دیگری فکر می‌کنیم. همه‌شان را دوست دارم.

* این یکی اسم بهتر نیست؟

من و مردم کشورم- 1

dastanak — Mon, 26 Oct 2009 12:08:03 GMT

بارها به دلایلی خواستم که چیزهایی از اتفاقات روزمره‌ام را بنویسم. سعی می‌کنم که آنقدر با مردم قاطی شوم که هرازگاهی نوشته‌ای برای این بخش پیدا شود. امیدوارم و توصیه می کنم که از مردم و شلوغی و بو و فحش و این‌ها زیاد فاصله نگیرید.

یکی از مهمترین دسته برای من رانندگان آژانس هستند. با رانندگان تاکسی تا مسیرت طولانی نشود شاید پیش نیاید که گپ بزنی ولی درخواست ماشین هر چندروزه در یک مسیر معین رابطه‌ای را بوجود می‌آورد که اولاً آنها خوب می‌شناسندت و می‌دانند کجا می‌روی و تو نمی‌توانی ساکت بمانی. در واقع روزِ ساکت بودنِ تو برای آنها معنای آن می‌دهد که امروز یک چیزی‌ات هست.

دیروز بدلایلی تا 7 شب شرکت ماندم. راننده‌ای از دیار آذربایجان آمد که مرا تا خانه ببرد. اهم مطالب مورد بحث بترتیب حدوث :

- ترافیک انتهای فاطمی غربی، بدلیل "تنگ" شدن چمران بخاطر تونل توحید، این که ما ایرانی‌ها گشاد دوست داریم! جایی که تنگ شود حوصله صبر کردن و در صف ماندن نداریم.

- از ترافیک به مشکلات شهری، مشکلات کشوری، حکومت. یک تیکه از من به م. ا .ن ! چراغ سبز راننده! به زعم راننده خفه شدن حرکت سبز، توضیحات من و تائید او حداقل با تکانهای سر. امیدی که درست بشود از هر دو طرف.

- فوتبال، فردا پرسپولیس – تراکتور! از زبان راننده " آخ اگه تراکتور ببرد " ! استقلال و پرسپولیس تحت حمایت و سوسول و اینجور چیزها. تیمهای واقعی و غیرتی شهرستانی‌ها مثل تراکتور با تماشاگر واقعی.

- در این میان کمی صحبت مسیرهای مختلف قابل دسترس و میزان قابل تحملی تعارف.

کل زمان با هم بودن : حدود 30 دقیقه.

مکان‌یاب / جا جور کُن

dastanak — Mon, 19 Oct 2009 13:20:10 GMT

دخترک از آن‌هایی بود که می‌گویند هیکل خوبی دارند، یعنی از همان لحظه اول آن چیزی که خوب به یادت می‌ماند برای یادآوری و خیالبافی، طرح آن جسم بود حتی زیر آن همه لباس و پوشش.

بهترِ من، از آن دخترها بود که می‌شد ساعت‌ها حرف هم باهاش زد و او هم حرف زدنِ من را دوست داشت. بهتر از آن مثل من از جمع و شلوغی و پارک فراری بود. قرار سوم‌مان را توی خانه من گذاشتیم.

شب قبل از قرار، خودش حتی به ناز و نوازش و بوسه و این‌ها هم اشاراتی کرد. سوار که شد همان پرانرژیِ دوست‌داشتنی بود ولی غمی تهِ چشم‌هایش سوسو می‌زد و مانند قطره‌ای پائین چشم کم کم جمع می‌شد.

یک‌ساعتی گذشته بود که سفت توی بغلم بود. از نظر هورمونیک و سیکلیک هنوز ابتدای چرخه بودیم که حس کردم بدنش می‌لرزد. حرکتی ریتمیک در بالا تنه‌اش تکرار می‌شد، صدایی هم آمد؛ بله گریه بود. اشک دستهایم را شل کرد.

گفت که دوستش داشته و دارد. گفت که نمی‌داند چرا نتوانسته‌اند و یا او نخواسته که نزدیک شوند. گفت که هنوز در ارتباط هستند. گفت که دلش می‌خواهد حسابی بغل‌ش کند.

فردایش در را باز کردم، لبخندی روی لب داشت و من هم لباس پوشیده و آماده بودم. همه چیز خوب پیش رفته بود؟ پرسیدم: می‌آید؟ سرش را بسمت پائین برد و فهماند که بله، سرش بالا نیامد. خداحافظی کردم .

یادم هست که پاییز سردی بود، پر از بازی رنگ‌ها و برگ‌ها. خیلی سخت بود از سرم بیرون کنم آنچه که الان در خانه‌ام می‌گذرد. جا به جای خانه پیش چشمم رژه می‌رفت.

دیگر ندیدم‌اش.

ته‌‌نوشت کمی مربوط : این آلبوم "آخ" با آن آهنگ‌های "بی‌نظیر"ش همان بار اول هم حس خوبی می‌دهد ولی بعداً گوش کردن به آهنگ‌ها بدون پرداختن به کار دیگری به شدت توصیه می‌شود. این خواننده حسابی خلاق و متفکر است. این رسم خوب را هم که پولش را بریزیم به حساب محک بنظر من کار بسیار بجایی است. حتما همه ما دوست داشتیم به "محک" کمک کنیم این هم بهانه‌ای برای آن. من خودم راجع به "محک" حسابی خوانده‌ام که همه چیزشان مطمئن و با حساب کتاب هست و هم خودم مصاحبه نامجو را شنیدم که این پیشنهاد را برای نادارندگان مسترکارت و اینجورکارتها بیان کرد. در کار خیر یعنی دانلود این آلبوم و ریختن پولش به حساب محک جای هیچ استخاره نیست.